وتجعلون رزقکم انکم تکذبون

وبه جای استفاده ازقرآن بهره خودراتکذیب آن قرار می دهید؟

باورم نمی شه تواین دوره آدمایی پیدا بشن که اهل دوره جاهلیت باشن.باورم نمی شه این قدر بدبخت باشن که به قرآن توهین کنن!

باورم نمی شه...خیلی چیزاوقتی می بینم برام باورنکردنیه.اما همین قرآن کریم بهم می گه آره...وکان الانسان جهولا...وکان الانسان کفورا...

نمی دونم نمی خوان یا نمی تونن بفهمن که حافظ چرا می گفت هرچه کردم همه ازدولت قرآن کردم.

یه مدتی نمی تونستم بیام.لازم بود یه کمی باخودم خلوت کنم.

گفتن یه کسایی پیداشدن که توهین کردن به قرآن.نتونستم چیزی نگم.

می گن چرابارون نمی یاد؟!...

آی اونایی که ازیاد خدا غافلید بدونید که تودنیا دلتنگی نصیبتونه وتوآخرتم نا بینا محشور می شید.

پس بیایین خدارو یاد کنیم تااونم مارویادکنه.خودش گفته مرایاد کنید تاشمارویادکنم.وبدونید که این قرآن هدایت می کنه به راهی که استوارتراست.

قرآنی که نگاه کردن به آیه هاش شفا بخشه...

خدایا شکرت.شکرت که ماروباقرآن آشناکردی.

خدایا ماروباقرآن زنده بدار.خدایا ماروباقرآن بمیران.خدایا مارو باقرآن محشوربدار.

الحمدلله رب العالمین علی کل حال.

شبی ازپشت یک تنهایی نمناک وبارانی،تورابا لهجه گل های نیلوفر صداکردم.

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعاکردم.

...پس ازیک جستجوی نقره ای درکوچه های آبی احساس تورااز بین گلهایی که در تنهاییم روئید با حسرت جداکردم.

نمی دانم چرارفتی ...نمی دانم چرا؟شاید خطا کردم،وتو بی آنکه فکرغربت وتنهایی چشمان من باشی

نمی دانم کجا،تاکی،برای چه؟ولی رفتی...

وبعد ازرفتنت یک قلب رویایی ترک برداشت ...وبعدازرفتنت رسم نوازش درغمی خاکستری گم شد.

وبعدازرفتن تو آسمان چشم هایم غرق باران بود.وبعدازرفتنت انگارکسی حس کرد من بی تو،تمام هستیم ازدست خواهد رفت.

کسی حس کرد من بی تو، هزاران باردر هرلحظه خواهم مرد...

اینارو اون روز که رفتی...اون روز که پرازتمنای بودنت بود باخودم زمزمه می کردم...

باخودم گفته بودم که دیگه اینجا نمی یامو ازدلم نمی گم.ولی اینگار نمی شه واین نشدن روهم، همین دل حکم می کنه...

زمستون هم که رفت...نرگس هم باخودش برد...

بهارهم که اومد.با خودش عطر نارنج آورد.باخودش خیلی چیزای دیگه هم آورد...

آی... باز کن پنجره را

که بهاران آمد

که شکفته گل سرخ به گلستان آمد

تواگرباز کنی پنجره را من نشان خواهم داد به تو زیبایی را.

من تشنه ی آتشم.

آن اقیانوس رادرجانم سرازیر کن!

آن آتشفشان دیوانه رارازنجیر ازدهانش برگیروهمه را

یک جابرسرم بریز!

بگذاربسوزم!

بگذاردرآن آتش های سیال بگدازم!

مترس!

آن همه رااین همه درسینه ات پنهان مکن!

به جان من بریز!این همه دراندیشه سلامت وراحت من مباش!

می خواهم درآنچه تو می گدازی بگدازم.

بگو،بریز،دهانت رابگشای.

ای قله ی سنگی آتشفشان!

خاموشی تومرا درکنارت بیشتر می گدازد...

من دیگر تحمل ندارم.

آن زندان بزرگ را بشکن!